Datum:

14 oktober 2019

Locatie:

Talma Borgh in Apeldoorn

Programma:

19.00   ontvangst
19.30   start lezing
20.15   pauze
20.30   vragen
21.15   einde

Gezichten van dementie is een project van kunstenaar Herman van Hoogdalem en journalist/schrijver/filmer Gijs Wanders. Het bestaat uit geschilderde portretten van dementerende mensen door Herman en gefilmde portretten van hun dierbaren: de partners en/of hun kinderen door Gijs. De expositie met 2.40 meter hoge aquarellen en 5 minuten films trekt veel publiek, in Nederland en over de grens.

Van Hoogdalem en Wanders verbinden hun eigen ervaring aan Gezichten van dementie. Het project begon als postuum eerbetoon aan de moeder van Herman die dement is overleden en leidde via diverse families uiteindelijk naar de vader van Gijs, die ook werd getroffen door dementie. Hij overleed in januari 2017.

Gezichten van dementie brengt het actuele onderwerp dementie op een unieke manier onder de aandacht. De impact van de ziekte wordt duidelijk aan de hand van de indringend geschilderde portretten en de intieme verhalen erachter. Getoond wordt wat dementie met mensen doet, wat er gebeurt tussen de geschilderde hoofdpersonen en hun gefilmde geliefden: het verdriet, de wanhoop, de onthechting, de berusting, de ontroering. De beelden maken veel los: mensen ervaren herkenning en daarmee erkenning, delen emoties en gaan met elkaar in gesprek. Zo willen de beide makers een bijdrage leveren aan een dementievriendelijker samenleving.

Gezichten van dementie is een drieluik:  expositie met schilderijen en korte films, het gelijknamige het boek (inmiddels 5e druk, uitgeverij WBooks), en een documentaire-reeks op tv.

Meer informatie over Gijs Wanders: www.gijswanders.nl
Meer informatie over Herman van Hoogdalem: www.hermanvanhoogdalem.nl

Reserveer nu uw plek voor deze bijzondere lezing

25 Jaar geleden stierf mijn moeder. In de laatste fase van haar leven dementeerde ze. De verwording van haar gezicht en de verandering van haar karakter maakten diepe indruk op mij. Tijdens mijn bezoeken aan verpleeghuis De Dilgt in Haren zag ik een wereld die mij sterk is bijgebleven. Opeens was mijn moeder onderdeel van een gemeenschap van patiënten, sommige slapend, andere rusteloos rondlopend met die merkwaardig afwezige blik in hun ogen. Het was een wereld die mij schokte, een wereld zoals ik mij de Hades had voorgesteld.

Herman van Hoogdalem

De families die ik interviewde vroeg ik vaak: ‘Wat zou je zeggen als jouw geliefde opeens van het doek zou stappen?’ ‘Ik hou van je,’ was de reactie. ‘Waarom?’ wilde ik weten. ‘Omdat ik het te weinig hebben gezegd,’ was het antwoord. Sindsdien kon ik het niet vaak genoegen tegen mijn vader zeggen, omhelsde ik hem bij elke ontmoeting, zonder schroom. Met mijn verhalen bereikte ik hem nauwelijks meer, naar nooit had ik mijn vader zo dichtbij, nooit voelde ik de warmte zo binnenkomen.

Gijs Wanders